| ارزیابی اثربخشی شخصیت و تجارب زیسته دانشمندان ایرانی در افزایش خودباوری علمی دانشآموزان دبستانی |
| کد مقاله : 1008-NCSE6 (R1) |
| نویسندگان |
|
علی بهادری *1، محدثه السادات حسینی2 1پردیس زینبیه پیشوا ،دانشگاه فرهنگیان ، تهران ، ایران 2دانشگاه فرهنگیان، پردیس زینبیه ،ایران،تهران |
| چکیده مقاله |
| تبیین مدل عملیاتی تبدیل تاریخ علم و زندگینامه دانشمندان ایرانی از یک محتوای توصیفی به یک تجربه زیسته ارگانیک در ارتقای خودباوری علمی در دانشآموزان مقطع ابتدایی، هدف اصلی نگارندگان در این پژوهش است. در این مطالعه، با اتکا به مفهوم دانش تخصصی تدریس (PCK) رویکردی جایگزین برای تدریس مکانیکی تاریخ علم ارائه شده است که در آن، زندگی دانشمندان بهعنوان الگوهای کنشگری علمی معرفی میشوند. روش پژوهش بر پایه مدلسازی تحلیلی استوار است که در آن تعامل میان معلم، محتوای تاریخی و زیستجهان دانشآموز در قالب مدل همزیستی متقابل بررسی شده است. نتایج حاصل شده نشان میدهد که بازتعریف تاریخ علم از طریق رویکرد ارگانیک، منجر به گذار از ترس از خطا به کنجکاوی علمی میگردد و با ایجاد پیوندی عاطفی - شناختی میان هویت ملی و پیشرفت علمی، خودباوری علمی دانشآموزان را به طور معناداری افزایش میدهد. این مدل پیشنهاد میکند که بازنمایی چالشها و شکستهای دانشمندان ایرانی در کنار موفقیتهایشان، بستر لازم برای پذیرش خطا و رشد تفکر انتقادی در کودکان را فراهم میسازد و در نهایت، یادگیری را از یک تکلیف اداری به یک هنر زیسته تبدیل میکند. |
| کلیدواژه ها |
| تاریخ علم، زندگینامه دانشمندان ایرانی، خودباوری علمی، تجربه زیسته، دانش تخصصی تدریس. |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی |